เรื่องนี้อิฉันภูมิใจนำเสนอมากๆคร่า เนื่องด้วยสองวันนี้จำต้องโหนรถเมล์เพื่อกลับหอ

 

ท่านผู้อ่านอย่าตกใจว่าอีนี่มันอะไรนักหนากะรถเมล์ ก้อต้องเรียนให้ทราบว่าไม่ใช่กว่ากรูเดินสายสัมพาดงานนะ

 

แต่กุต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดระหว่างที่กรูตกงานตะหาก อะเล่าต่อๆ

 

เหตุการณ์แรก เมื่อวานตอนสามทุ่มครึ่งหลังจาเรียนอิ้งเสด ก้อจาขึ้นรถเมล์กลับห้องและ

 

เมื่อวานแต่งตัวได้กะโปโลมาก เสื้อยืด ขาสั้น อีแตะหูคีบ สะพายกระเป๋าแบบแนวมาก แถมมัดจุก หน้าเหน้อแต่งแบบไม่ full พร้อมกัยถือหนังสือเรียนหนึ่งเล่ม

 

พอขึ้นรถได้ รถคนเยอะพอประมาณ ประมาณว่ากรูต้องยืนแต่ไม่ซีเรียส เพราะเด๋ว ถึง victory monument คนจาหายไปครึ่งคัน

 

สังเกตดูรอบตัวมีแต่กรูนี่หว่าเปนผู้ญ คนเดียว ข้างหน้าเปนชายหนุ่มราวๆ อ่อนกว่ากรูแน่ แต่งตัวตามประสาเด็กป.ตรีทั่วไป หน้าตาเอาไปซัก 60%

 

รถเคลื่อนผ่านไปได้สองป้ายมีคนลุกหนึ่งคนคร่าแถมลุกตรงที่น้องคนนี้เค้ายืนอยู่พอดี เท่านั้นแหละกรูก้อยืนเฉยๆอยู่พักพร้อมกับคิดว่าน้องมันนั่งแน้เล้ย

 

ไม่ได้กะจาเล่นเก้าอี้ดนตรีกะมันอยู่แล้ว ยืนนิ่งซํกสามวิ แล้วหันไปมองมันเพื่อดูปะติกิริยา จาด้วยความสวยของกรูรึว่าอะไรก้อแล้วแต่น้องพยักหน้าเปนนัยว่า

 

นั่งสิครับ เท่านั้นหละโฮ้วววววว สะหวันพลางคิดในใจโหโชคดีจังมีผู้ชายสละเก้าอี้ให้ด้วยอะ ก้อได้แต่ยิ้มและขอบคุณกันไป แต่นั่งไปได้อีกสามนาทีน้องแกลงป้ายหน้า

 

สรุป แล้วมึงนั่งๆไปเหอะ กุลงป้ายหน้า อ่านมาถึงตรงนี้ผูอ่านคงคิดในใจว่า ไม่เหนน่าตื่นเต้นเลยก้อเค้าจาลงป้ายหน้าแล้วจามานั่งทำเซี๊ยกอะไร ไม่เปนไรเอาเรื่องของวันนี้มั่งก้อได้

 

เหตุเกิดณ สถามนที่และเวลาเดิม แต่วันนี้แต่งตัวดี กระเป๋าดูดีเปนสาวเลยหละ พร้อมกับ high heel แต่งหน้าแบบ full แต่ของที่ถือมาคือ ถุงกระดาษเซนทรัลใบใหญ่อันหนักอึง รองเท้าหนึ่งคู่ที่อยู่ในกล่อง

 

ถุงวัตสันไซส์ใหญ่สุด ก้อนักไม่มาก และที่สำคัญกระเป๋าที่ถือไปวันนี้ใบใหญ่และเปิดหยิบตังยากกกมากกก คิดถึงภาพอีบ้าข้างบ้านผู้อ่านไปเลยนะคะจาได้มีอารมร่วมในการติดตามเรื่องนี้

 

พอขึ้นรถคิดสภาพนะ จาหยิบตังยังยากเลยอะ มือจาเหนี่ยวราวยังไม่มีเลย อ้อ ลืมเล่าสภาพภายในรถ ปริมารคนคล้ายเมื่อวานแต่วันนี้มีญ ยืนอยู่ด้วย พอขึ้นไปก้อได้ยืน โดยคนที่ยืนด้านหลังเปน ญ 

 

แล้วด้านข้างของ ญคนเนี๊ยะ เปนชายสองคนนั่งอยู่ แต่ท่าทางไม่ออกมาก แล้วพอกรูไปยืนเท่านั้นหละกระทาชายทั้งสองทั้งคู่ก้อเริ่มมองมาด้วยอารมประมาณว่าอีนี่หอบอะไรนักหนา

 

ไอ้เราก้อแอบเหนไงว่าพวกมึงกะลังนินทากรูอยู่ เซนมันบอก ไอ้เราก้อพะรุงพะรังจาหยิบตังก้อลำบาก ทันใดนั้นเอง ชายคนที่นั่งติดทางเดินก้อลุกขึ้นแล้วทำหน้าประนึงว่าเธอนั่งสิ ไอ้เราก้อโห

 

สะหวันอีกแหละหวานกรูเพราะวันนี้อยากนั่งมากก ของเยอะโคตรๆ ก้อเลยขอบคุณกันไป พลางคิดในใจว่าแล้วอี ญคนที่ยืนข้างๆมรึงมางกะป้ายไหนมันจาคิดยังไงหว่า ที่กรูไม่สละ ทีอีนี่แค่ของเยอะไม่ได้มากมายอะไร

 

เสือกลุกซะงั้น แต่นาทีนี้ไม่สนและ อ้อ ขอเล่าอีกนิดพอนั่งไปได้ซักห้านาทีชายคนที่นั่งก้อเริ่มลุกให้อารมเดียวกะเมื่อวานประมาณว่า กรูลงป้ายหน้ามึงนั่งไปเหอะ

 

พอกลับมาถึงห้องก้อเลยได้นั่งคิดว่า ตกลงสองวันที่ได้นั่งนี่เพราะความสวยรึเพราะเค้าสงสารกรูกันแน่เนี่ย พอและเอามาให้อ่านกันเพลินๆ

 

สุดท้าย ถึงใครจาว่าเรื่องนี้ว่าตกลงอ่านจบแล้วสรุปมึงต้องการจาบอกอะไรกะกรูกันแน่ก้อขอบอกคนอ่านไว้เลยว่า นั่งพิมเองก้อหาเมนไอเดียไม่ได้เหมือนกัน

 

ประมาณว่าเรื่องนี้ไม่มีประเด็นอะไรให้ต้องจับกันมากกกก  เรียกว่าอ่านกันผ่านตาเพราะฉะนั้นอย่ามาด่ากรูนะว่าเล่าไม่รู้เรื่อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การมา up blog ในวันนี้ก้อเนื่องจากว่าอยากจาสื่อสารถึงเพื่อนสาว

 

ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาใน blog ล่าสุดที่ได้เล่าไป

 

แต่ไม่รู้จาทำยังไง m ก้อไม่ค่อยเจอ ก้อกะว่าแปะมันไว้นี่แหละ ยังไงมาอ่านแน่ ใช่มะแก??

 

คืออยากบอกมึงนะว่าสำหรับกุอะคอสตูมก้อคอสตูม

 

มันไม่เกี่ยวกะพลอตเว้ย อ้อ ถ้าให้เดาเนี่ยมึงจัดคอสเรื่องแรกปะ

 

กุดูและว่าอาจจาเปนมึงนะเพื่อนสาว อิอิ

 

ก้อแค่รู้สึกว่าหนังมันไม่น่ากลัวเท่าไหร่นะ  สำหรับกุนะ

 

กุว่าเรื่องนี้พลอตมันมีผลกะเรื่องความกลัวมากกว่าคอสตูมหวะ

 

ไหนๆมาเม้าและ ช่วงนี้ใกล้จบเต็มที ยังดู alone อยู่เลย จาทำงานอะไรดี

 

การทำงานดูเหมือนเป็นสิ่งน่ากลัวสำหรับเราจริงนะเนี่ย

 

งานสบาย รายได้ดี ก้อคงจามีแค่เป็นเมียเสี่ยแน่ๆ 555+

 

เฮ้อ จาทำงานไรดีวะเนี่ย...................